عفونت گوش میانی | تشخیص و درمان

0
2801

عفونت گوش میانی (otitis media) زمانی رخ می‌دهد که یک ویروس یا باکتری باعث شود تا ناحیۀ پشتیِ پرده گوش ملتهب گردد. این عفونت در کودکان شایع‌تر است. به گزارش بیمارستان اطفال لوسیل پاکارد در شهر استنفورد، عفونت گوش میانی در ۸۰ درصد از کودکان قبل از رسیدن به ۳ سالگی رخ می‌دهد.

اغلب موارد عفونت گوش میانی در طول فصل زمستان و اوایل بهار اتفاق می‌افتند. این نوع عفونت معمولا بدون مصرف دارو برطرف می‌گردد. با این حال، در صورتی که درد مداوم داشته یا تب دارید، باید به پزشک مراجعه کنید.

انواع عفونت گوش میانی

این عفونت دو نوع دارد: عفونت گوش میانی حاد (AOM) و عفونت گوش میانی ترشحی (OME).

عفونت گوش میانی حاد

این نوع از عفونت گوش با سرعت پدیدار شده و با ورم و قرمزی پشتِ گوش و اطراف پرده گوش همراه است. بروز تب، درد گوش و نقص در شنوایی معمولا در نتیجۀ حبس شدن مایعات و یا مخاط در گوش میانی محتمل هستند.

عفونت گوش میانی ترشحی

بعد از اینکه عفونت برطرف گردد، گاهی اوقات تجمع مخاط و مایعات در گوش میانی ادامه پیدا می‌کند. این می‌تواند باعث بروز این حس شود که گوش‌تان پُر است و میتواند توانایی شنوایی واضح را تحت تاثیر قرار دهد.

علت عفونت گوش میانی

دلایل مختلفی برای ابتلای کودکان به این نوع عفونت وجود دارد. این عفونت معمولا در یک عفونت پیشین در دستگاه تنفسی ریشه دارد که به گوش‌ها پخش شده است. زمانی که لولۀ متصل‌کنندۀ گوش میانی به حلق مسدود می‌شود، مایعات پشتِ پرده گوش جمع می‌گردند. در اغلب موارد باکتری‌ها در این مایع رشد می‌کنند و مسبب بروز درد و عفونت می‌شوند.

علائم عفونت گوش میانی

علائم مختلفی وجود دارند که با عفونت‌های گوش میانی مرتبط هستند. برخی از شایع‌ترین علائم این عفونت عبارتند از:

·        گوش‌درد

·        کج‌خلقی

·        دشواری در خوابیدن

·        مالیدن یا کشیدن گوش

·        تب

·        خارج شدن ترشح زرد، شفاف یا خونی از گوش‌ها

·        از دست دادن تعادل

·        مشکلات شنوایی

·        حالت تهوع و استفراغ

·        اسهال

·        کاهش اشتها

·        احتقان

تشخیص عفونت گوش میانی توسط پزشک

پزشک از بررسی کامل سابقۀ پزشکی فرزندتان اطمینان حاصل می‌کند و همچنین یک معاینه جسمانی انجام خواهد داد. در طول این معاینه، پزشک با استفاده از یک وسیلۀ دارای نور به نام اوتوسکوپ (گوش‌بین) به بررسی گوش بیرونی و پرده گوش خواهد پرداخت و وجود قرمزی، ورم، چرک و مایعات را بررسی خواهد کرد.

همچنین ممکن است پزشک تستی به نام تمپانومتری را انجام دهد تا عملکرد گوش میانی را بررسی کند. در این تست یک دستگاه داخل کانال گوش جای داده می‌شود که فشار را تغییر داده و باعث لرزش پرده گوش می‌گردد. این تست به اندازه‌گیری تغییرات در لرزش پرده گوش پرداخته و آنها را بر روی یک نمودار ثبت می‌کند. سپس پزشک به بررسی نتایج این آزمایش می‌پردازد.

بهترین روش درمان عفونت گوش میانی

روش‌های مختلفی برای درمان عفونت‌های گوش میانی وجود دارد. پزشک روند درمان را براساس سن کودک، وضعیت سلامتی و سابقۀ پزشکی او تنظیم می‌کند. پزشکان همچنین موارد زیر را در نظر خواهند گرفت:

·        شدت عفونت

·        توانایی کودک برای تحمل آنتی‌بیوتیک‌ها

·        نظر و ترجیحات والدین

با توجه به شدت عفونت، پزشک ممکن است بهترین گزینۀ درمانی را صبر کردن و درمان خود‌به‌خود عفونت تشخیص دهد. تجویز ایبوپروفن یا سایر داروهای کاهندۀ تب و درد برای درمان عفونت رایج است.

دوام یافتن علائم بیش از سه روز معمولا به این معناست که پزشک مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها را توصیه خواهد کرد. با این حال، اگر عفونت ناشی از یک ویروس باشد، آنتی‌بیوتیک‌ها قادر به درمان آن نخواهند بود.

عوارض جانبی

عوارض جانبی ناشی از عفونت‌های گوش نادر هستند، اما امکان بروز آنها وجود دارد. برخی از عوارض جانبی مرتبط با عفونت‌های گوش میانی از این قرارند:

·        عفونتی که به استخوان‌های گوش پخش شده باشد

·        عفونتی که به مایعات اطراف مغز و طناب نخاعی پخش شده باشد

·        ناشنوایی دائمی

·        پارگی پرده گوش

پیشگیری از عفونت گوش میانی

روش‌هایی وجود دارند که می‌توانید از طریق آنها خطر ابتلا به عفونت گوش را در کودک خود کاهش دهید:

·        دستان خود و کودک‌تان را به‌طور مرتب بشویید.

·        اگر از شیشه برای شیر دادن به کودک‌تان استفاده می‌کنید، همیشه هنگام شیر دادن خودتان شیشه را نگه دارید و زمانی به او شیر بدهید که در حالت نشسته‌ یا نیمه‌ایستاده است. بعد از اینکه کودک به ۱ سالگی رسید، شیشه دادن به او را متوقف کنید.

·        از محیط‌های حاوی دود دوری کنید.

·        بعد از اینکه کودک به ۱ سالگی رسید، دیگر از پستانک استفاده نکنید.

·        واکسن‌های ایمنی‌سازی کودک را روزآمد کنید.

همچنین انجمن بیماری‌های استخوان در آمریکا (AOA) توصیه می‌کند که در صورت امکان نوزاد را با شیر پستان تغذیه کنید، زیرا این شیر می‌تواند احتمال بروز عفونت‌های گوش میانی را کاهش دهد.

علائم عفونت گوش در بزرگسالان

به‌طور کلی سه نوع عفونت گوش وجود دارد که در سه بخش از گوش – درونی، میانی و بیرونی – رخ می‌دهند.

عفونت گوش درونی

این عفونت ممکن است ناشی از التهاب باشد و در واقع عفونتی در کار نباشد. علاوه بر گوش‌درد، بروز علائم زیر نیز ممکن است:

·        سرگیجه

·        حالت تهوع

·        استفراغ

مشکل گوش درونی ممکن است نشانه‌ای از یک بیماری جدی نظیر مننژیت باشد.

عفونت گوش میانی

علاوه بر گوش درد، ممکن است حس پُر بودن گوش و ترشح مایعات از گوش مورد نظر را تجربه کنید. این عفونت می‌تواند با تب همراه باشد. همچنین ممکن است تا زمان برطرف شدن عفونت، مشکل در شنوایی را تجربه کنید.

عفونت گوش بیرونی

گوش بیرونی قسمتی از گوش است که از پردۀ گوش گسترش می‌یابد و تا سر بیرونی گوش ادامه دارد.

عفونت گوش بیرونی معمولا به‌عنوان یک راش خارش‌دار شروع می‌شود. بروز مشکلات دیگر در گوش نیز ممکن است:

·        درد

·        حساسیت

·        قرمزی

·        ورم

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید