آنغوزه

0
186

آنغوزه (Heracleum. faetide) که با عنوان انجدان نیز یاد می شود. گیاهی است به ارتفاع ۲ تا ۲/۵ متر دارای ریشه زخیم و محتوی شیره شیری رنگ با بوی قوی. ساقه آن ضخیم و استوانه ای و گلهای آن زرد رنگ است. برای بدست آوردن آنغوزه که صمغ این گیاه است گیاه را از حد فاصل ریشه و ساقه قطع می کنند شیره ای که از محل قطع خارج می شود آنغوزه نام دارد که مصرف پزشکی و درمانی دارد. این گیاه در خراسان به اسمی خورکما – آنگوزاکما – کورن کما نامیده می شود.

آنغوزه

گیاه آنغوزه دو نوع بوده که این نوع آن خوشبو و نوعی دیگر بد بو می باشد و نوع بدبوی آن در ایران پرورش می یابد و مصرف درمانی دارد. صمغی که از این گیاه بدست می آید احمقی را زایل و ذهن را نیکو و حافظه را بسیار می کند.

۱.برای کشتن کرم‌های داخل باغچه هنگام آبیاری مقداری آنغوزه را در پارچه‌ای گذاشته و داخل آب جلوی شیلنگ بگذارید.

۲. محرک نیروی جنسی است.

۳. ادرارآور و ضد سوزش ادرار است.

۴. برطرف کننده بلغم است.

۵. هضم کننده غذا است.

۶. درمان کننده رماتیسم و نقرس و سیاتیک است.

۷٫ برای درد کمر و مفاصل مفید است.

۸٫ درمان کننده امراض سینه از جمله آسم است.

۹. دم کرده انجدان رومی تمیزکننده خون کبد است.

۱۰. برای درمان تب‌ها سودمند است.

۱۱٫ درمان کننده بواسیر

۱۲٫ برای درمان ذات‌الریه، برونشیت و سرفه و سرماخوردگی به کار می رود.

۱۴٫ خوردن انجدان باعث رفع سموم جانوران سمی می‌شود.
۱۵٫ کاهش دهنده فشار خون

و … .

سمیت و عوارض جانبی:
مصرف خوراکی آن در بزرگسالان سمیتی نشان نداده است، ولی در کودکان می توان ایجاد مسمومیت کند. همچنین در حد مصرف درمانی تاکنون عارضه خاصی از آن گزارش نشده، ولی ممکن است در بعضی افراد و یا با مصرف زیاد آن اسهال، نفخ، سوزش هنگام ادرار، سوزش معده، سردرد، گیجی و تشنج ایجاد شود. همچنین، صمغ آن ممکن است درماتیت های پوستی ایجاد کند.

همچنین بخوانید :  شبدر قرمز

موارد منع مصرف:
زنان باردار، زنان شیرده و کودکان

ترکیبات مهم:
آنغوزه حاوی تعدادی ترپن و مواد محلول در چربی است که هنوز به طور کامل شناسایی نشده اند. همچنین حاوی ۲۰ درصد اسانس، ۶۵ درصد رزین و حدود ۲۵ درصد صمغ است.
مهمترین ترکیبات اسانس آنغوزه، ایزوبوتیل پروپانیل دی سولفاید، آلفاپی نن، کادی نن و وانیلین هستند. در واقع، آنغوزه یکی از مهم ترین اولئوگم رزین های گیاهی است که در خانواده چتریان وجود دارد. از ترکیبات کومارینی موجود در این اولئوگم رزین، می توان اومبلی فرون و از ترکیبات رزینی آن اسید فرولیک و آزارزینوتانول را نام برد.

نکات قابل توجه:
۱-آنغوزه از گونه های دیگری به دست می آید که مهم ترین آنها فرولافوئتیدا و فرولا آلیاسئا هستند.
۲-بوی بسیار تند آنغوزه که شبیه سیر می باشد، مربوط به ترکیبات گوگرددار آن است.
۳-برای به دست آوردن آنغوزه گیاه از فصل بهار به بعد قسمت پایین ساقه (نزدیک به سطح زمین) و یا اصطلاحاً یقه گیاه را برش های عمودی یا افقی می دهند تا اولئوگم رزین(آنغوزه) به صورت شیرابه به بیرون تراوش کند. این ماده در مجاورت هوا سفت می شود که پس از سفت شدن آن را جمع آوری می کنند و دوباره گیاه را تیغ می زنند یا محل قبلی را برش دیگری می دهند تا دوباره اولئوگم رزین ترشح کند. این عمل چندین بار و گاهی تا دو ماه از فصل بهار صورت می گیرد. آنغوزه خارج شده به دو صورت اشکی (گرد و کروی با اندازه های مختلف) و توده ای و به رنگ های زرد تا قهوه ای تیره است که هرچه روشن تر باشد مرغوب تر و گران تر است.همچنین، نوع اشکی آنغوزه مرغوب تر و گران تر می باشد. آنغوزه مزه ای گس و تقریباً تند و سوزاننده دارد و دارای بوی نامطبوع شبیه ترکیبات گوگرددار است.

این گیاه در ایران و در استان خراسان، بلوچستان، کرمان و نواحی جنوبی وجود دارد.
آنغوزه
5 (100%) 1 vote
اشتراک گذاری

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید