آلاله

آلاله به گیاه یک ساله که ارتفاع آن بین پانزده تا شصت سانتی متر است، گفته می شود. این گل در زبان انگلیسی Buttercup نام دارد. گل آلاله گلی سمی است که مصرف خوراکی ندارد و مضر می باشد اما می توان از آغشته کردن شیره ی آن درد های روماتسیم و مفصلی را التیام بخشید. در ادامه با این گل به طور کامل آشنا خواهیم شد.

آلاله

برگ های آن دارای پهنکی با بریدگی های عمیق و گل هایش به رنگ زرد روشن است. فراوانی آن بیشتر در گل و لای مناطق مردابی، گودال ها، کنار استخرهای طبیعی  در اماکن مجاور با رودخانه هاست. از مشخصات گیاه این است که هر پایه آن اگر در محیط مساعد باشد تعداد فراوانی (حدود ۷۰ تا ۱۰۰ گل می دهد). پراکندگی آن بیشتر در نیمکره شمالی است. این جنس در ایران ۵۵ گونه علفی یک ساله و چند ساله دارد. حدود ۲۰ گونه آن انحصاری ایرانند و بقیه گونه ها را در مناطق مدیترانه ای، عراق، افغانستان، آسیای جنوب غربی، ترکمنستان، سوریه، لبنان، شبه جزیره بالکان، پاکستان، مراکش، جزیره قبرس  و ماورای قفقاز نیز می توان یافت.

در ایران این گیاه را در مناطق پر آب مثل ناحیه شمالی و اطراف تهران می توان یافت. تاریخچه مداوای بیماران با این گیاه به قرون گذشته بر می گردد. در زمان قدیم آن را برای ایجاد مسمومیت به کار می بردند و فرد مصرف کننده دچار حالتی از مسمومیت با چهره ای ظاهراً خندان می شد. در سال ۱۷۹۸ آقای Gilibert و همکارانش مصرف شیره رقیق شده گیاه را در درمان تنگی نفس، بیماری سل، حالت زردی، زخم های مثانه و برخی موارد دیگر توصیه کرد. سابقاً در نواحی مالاریا خیز برای رفع تب های نوبه به کار می رفته و برای این کار له شده گیاه را روی مچ دست قرار می دادند. با این حال برای افرادی که پوست حساس داشتند و همچنین برای زنان و اطفال تجویز نمی کردند. همیچنین گونه R. bulbosus گونه ای دیگر از آلاله است که پراکندگی مشابهی با گونه قبل دارد و در مناطق شمالی اروپا و آمریکای شمالی نیز می روید. غده مدور زیر خاک این گیاه مشخصه آن است. گل های گیاه زرد رنگ هستند. غده گیاه اثر سمی دارد و له شده آن را اگر به پوست بمالند در طی نیم ساعت ایجاد حالت سوزش و برجستگی های تاول مانند می کند. در برخی کشور ها مثل آلمان از جوشاندن گیاه محلولی به دست می آورند برای رفع تبخال. در ایتالیا هم برای رفع ساتیک مزمن (به طور موضعی) استفاده می شده. با این عمل تاول هایی ایجاد می شود که مایع درون آن را خارج می کردند. رویه درمانی دردناک اما نتیجه بر طبق گزارشات رضایت بخش بوده است. این نوع مداواها تنها در زمان قدیم و بین مردم رایج بوده است. امروزه به دلیل اثبات اثرات سمی گیاه استفاده از آن به کلی ترک شده است. گونه های دیگری از آلاله مثل R. trichophyllus (با درجه سمیت کمتر در نواحی مردابی ایران و در اروپا که برای درمان تب های نوبه ای، رماتیسم و آسم از آن استفاده می شده است)، R. arvensis (با گل هایی زرد و برگ هایی منقسم به قطعات باریک که در نواحی شمالی ایران می روید و در اروپا به عنوان تب بر و درمان آسم و نقرس استفاده می شده)، R. muricatus (با گل هایی زرد و برگ هایی با پهنک منقسم به دندانه های عمیق که در شمال ایران می روید و اثرات درمانی اش شبیه گیاه قبلی است). گونه هایی از آلاله هم در ایران وجود ندارند و البته هیچکدام اثر درمانی قابل ملاحظه ای ندارند و اثرات سمی و تاول زای آن ها باعث شده توجه چندانی از نظر درمانی به آن ها نشود.

تر کیبات مهم

از ترکیبات مهم گیاه آلاله می توان به گلیکوزید رانونکولین اشاره کرد که در هنگام خرد شدن گیاه به پروتوآنمونین که ترکیبی فرار و سوزاننده است تجزیه می شود که این ترکیب هم سریعاً دیمر (دو تایی) می شود به ترکیب آنمونین که غیر التهاب زاست. اگر گیاه خشک شده باشد توانایی تشکیل پروتوآنمونین را ندارد. تر کیبان موجود موجب ایجاد علائم سمیت التهابی می شوند. همچنین گفته می شود که گیاه موجب ایجاد علامت های خواب آلودگی و خستگی در فرد می شود.

خواص آلاله

حتی‌الامکان از این گیاه استفاده خوراکی نکنید چون خیلی سمی است.

مالیدن گرد ریشه این گیاه برای ناراحتی‌های پوست، جرب، جوش و کورک مفید است.

برای بیماری‌های جرب می‌توان ضماد برگ تازه آن را مخلوط با روغن گذاشت.

برای دردهای رماتیسم، سیاتیک و تورم مفاصل پارچه نازک را به شیره این گیاه آغشته کنید و در محل درد بگذارید.

عوارض جانبی

گیاه تازه اصولاً سمی است و حتی اگر حیوانات آن را مخلوط علوفه مصرف کنند باعث تورم دستگاه گوارش و ناراحتی های گوارشی می شود و ممکن است اعمال گردش خون و دستگاه تنفسی را نیز دچار اختلال کند و در مواردی منجر به مرگ شده است. در انسان به صورت خوراکی می تواند منجر به التهاب دستگاه گوارش، اسهال و التهاب در مجاری ادراری شود و به صورت موضعی سبب ایجاد تاول و التهاب پوستی گردد. در صورت مسمومیت خوراکی استفاده از چارکول فعال و شتشوی معده توصیه می شود و در تماس موضعی استفاده از ترکیبات ضد التهاب پس از شستشو کامل موضع با محلول پرمنگنات پتاسیم توصیه شده است. گفته می شود که سمیت گیاه خشک شده بسیار کمتر از گیاه تازه است (به دلیل تغییر برخی ترکیبات و عدم توانایی تبدیل رانونکولین به پروتوآنمونین)

منع مصرف

در خانم های حامله به طور قطع منع مصرف دارد.
در حاملگی و شیر دهی توصیه نمی شود.

به این مطلب امتیاز بدید!
نوشته شده توسط همکار گیاه یاب در تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۹۵ با موضوع گیاهان دارویی

آشپزی سالم

کاپ کیک
کاپ کیک یکی از خوشمزه‌ترین و پرطرفدارترین انواع کیک است که بعلت سایز کوچک آن، بسیار برای پذیرایی از میهمانان مناسب بوده و همچنین کودکان عاشق آن هستند. در ادامه قصد داریم به طرز تهیه کاپ کیک توت فرنگی بپردازیم ...
ادامه مطلب

از دل طبیعت

روغن رزماری
رزماری یا رومارَن گیاهی دارویی است که از تیره ی نعناعیان بوده و برگ‌های آن بسیار معطر بوده و همچنین دارای روغنی فرار میباشد. بسیاری از متخصصان طب سنتی معتقد هستند که مالش سر و موها با روغن رزماری از ریزش مو جلوگیری میکند. ...
ادامه مطلب

تبلیغات متنی

اگر چه در نگارش مطالب این سایت از منابع معتبر علمی بهره برده شده است، اما مطالب آن کلی بوده و جایگزین توصیه های پزشکتان نمی باشد.
کلیه حقوق متعلق به پایگاه طب سنتی و سلامت گیاه یاب است.